امام علی(ع) در سیزده رجب سال سیام عام الفیل یعنی 23 سال پیش از هجرت نبوی دیده به جهان گشودند. آن حضرت در شهر مکه معظمه و در داخل خانه کعبه متولد شدند. امام علی (ع) در ابتدای بعثت اولین فردی بودند که به رسول خدا(ص) ایمان آوردند. پیامبر اکرم(ص) او را به برادری خویش برگزیدند و دختر گرامی اشان حضرت فاطمه(س) را به همسری ایشان درآوردند و در سال آخر عمر خویش هنگام بازگشت از حجه الوداع در «غدیرخم» آن حضرت را به جانشینی خویش منصوب داشتند.
آن امام بزرگوار دارای فضایل بی شماری هستند که در وصف نمیگنجد. در خصوص علم و دانایی آن حضرت، پیامبر(ص) فرمودند: داناترین امت من بعد از من، علی بن ابی طالب(ع) است. امام علی(ع) عابدترین مردم و عباد بود، آن حضرت روزها روزه داشتند و شب ها عبادت پروردگار می کردند. آن حضرت در جود و سخاوت الگوی تاریخ هستند به طوری که روزه می گرفتند و افطارشان را به مستمندان می دادند. در حلم و گذشت نیز سرآمد بودند و روایات بسیاری در این زمینه برای ایشان مطرح شده است چنانکه واقعه جمل یکی از نمونه های گواه این موضوع است. هنگامی که به مروان حکم که از دشمنان ایشان بود دست یافتند وی را آزاد ساختند و از تقصیر بزرگش درگذشتند.
در خصوص جهاد در راه خدا، همگان معترفند که وی سرور مجاهدان بوده است یکی از سخت ترین نبردهای اسلام با مشرکان، جنگ بدر کبری بوده که در آن نبرد نیمی از دشمنان به دست حضرت علی (ع) کشته شدند. در زمینه فصاحت، وی پیشوای فصحا و سرور بلغا بوده است و گویاترین شاهد این موضوع نهج البلاغه آن حضرت است. از حیث اداره امور و سیاست کشورداری ایشان روشنفکرترین و آگاه ترین فرد بودند، بر اثر جهان بینی آن حضرت بود که جامعه اسلامی آن روز با وجود تشتت آراء و اختلافاتی که وجود داشت از گزند فروپاشی نگه داشته شد و آن حضرت با تدابیر ارزشمند اجازه ندادند عظمت و هیبت اسلام خدشه دار گردد.
بر همین مبنا امام خمینی(ره) در باره شأن و جایگاه این امام همام، بارها بیان مطلب کرده و ضعف بشر را بر زبان آورده و گفته اند: «مولود امروز [روز سیزدهم رجب و سالروز ولادت مولا علی(ع)]، وصف کردنی نیست، آنچه که وصف کنند از او، دون شأن اوست و آنچه شعرا و عرفا و فلاسفه و دیگران درباره او گفته اند، شمه ای از آن چیزی است که او هست. غالباً مسائلی که درک می کرده اند و می کنند راجع به مولا علی بن ابی طالب، عرضه می داریم. آن چیزهایی را که ما نمی توانیم درک کنیم و دست عرفا و فلاسفه و دیگران از آن کوتاه هست، آن چیز قابل ذکر نیست. انسان تا نشناسد، نمی تواند بگوید و آن مقداری هم که در دسترس ماست، آن قدر زیاد است که گفتن او محتاج به زمانهای طولانی است. و لهذا ما باید در پیشگاه مبارک ایشان عذرخواهی کنیم و عذر تقصیر بخواهیم که ما قاصریم و نمی توانیم بیان کمال شما را بکنیم.» (صحیفه امام(ره)، ج19، ص: 213)
ولادت آن حضرت در تقویم رسمی کشور به عنوان روز پدر نام گذاری شده است که بیانگرجایگاه ارزشمند پدران در خانواده و جامعه اسلامی است. انسان های بزرگی که با گذشت، فداکاری و تلاش بی وقفه اقدامات و خدمات ارزشمندی در سطح فردی، خانوادگی و اجتماعی ارائه می دهند. البته باید در این میان از فرصت استفاده کنیم و یادی داشته باشیم از پدران عزیز شهدای معظم، پدرانی که با برخورداری از ایمان و اخلاصی وصف ناپذیر و با صبر و شکیبایی بی بدیل سرمایه های زندگی خویش را برای دفاع از اسلام و انقلاب و پاسداری از میهن اسلامی به حضور در جبهه های حق علیه باطل تشویق نمودند و امروز شهدای عزیز مایه فخر و افتخار این پدران ایثارگر و بزرگ منش، ملت شریف ایران و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران هستند. به یقین پدران والا مقام شهدای معظم ما در جامعه دارای جایگاه و منزلت والایی هستند و ملت شریف ایران به وجود چنین انسان های شایسته و وارسته ای به خود می بالد که با روح بزرگ خویش و اعتقادی راستین، فرزندان دلبند خویش را در مسیر حق و حقیقت نثار نمودند./حیات طیبه
